|
|
|
Reisebrev 11: Atlanterhavskryssinga - 27.11 - 12.12.2003 |
|
|
Skrevet av Marit
|
|
Wednesday 17. December 2003 |
Dag 1
Med Cabo Verde i ryggen, Fargo-bollar i magen -og 1619 nautiske mil føre oss, legg vi i veg. Klokka er halv to, sola varmar og vi er i gang.
I cockpiten står ein ferdiglaga risotto -klar for innhogg. Spente, nervøse og nøgde. Vi skal krysse Atlanteren. Dei neste 15 dagane vil passere utan land i sikte, og utan større tumleplass enn Petrell sine 10,2 meter. Vinden er god, vi gjer seks knop. Velstand.
Risottoblandingen sit som ein stein i magen, og Asbjørn må gå rett til sengs. Første nattevakta er mi, tradisjonen tru, og der sit eg… To vakter per natt, 15 netter… Det blir 30 vakter à tre timar… 90 timar skal eg tilbringe her aleine. Stire ut i natta, passe kursen og speide etter båtar og uvêrsskyer. Det blir lenge, det.
Ein gamal slager svirrar rundt i hovudet mitt; Sitter her aleine, har gjort det lenge nå. Sitter ensom kveld for kveld, bare hav å titte på. Skulle gjerne hatt en type som kunne kose litt med meg -men alt jeg hører er svigerfar, og han e'kke no' for meg…Nattevakt er kjipt, aha…
Dag 2
Vi har fortsatt god vind, men sola er borte. Når dagslyset kjem, ser vi at vi har fått flygefisk på dekk i løpet av natta. Liten og stiv ligg han der. Perfekt agn! Vi festar han på kroken. Snøret som til no har hengt etter båten som ei uberørt møy, får endeleg napp. Før Frode får fiskesnøret fram, får første fisken feste. Første fisk er komen om bord. Slik held vi på til mannskapet har fått ein fisk kvar -og det er duka for fyrste fiskemiddagen på overfarten.
Asbjørn kokkelerer med lauk, gulrot, potet og fisk i byssa. I Cockpiten sit eg og Frode og gyngar. Dette vert for ambisiøst. Halvkvalme og heilkvalme som vi var, blei det aldri den heilt store susen over denne middagen.
Mørkret fell på og det er tid for nattevakt att. Det er bekmørkt, svarte skyer passerer over båten og eg engstar meg for squalls. Dette er mørke skyer som dukkar opp, og har med seg sterke vindar og regnskurar. Eg får site i fred. I det fjerne passerar to tankbåtar, resten av underhaldninga må eg sørge for sjølv.
I natt spaserer min ven Niel Sedaka runde på runde i discmanen. Djupe tekstar og avanserte arrangement får timane til å gå. Snart kan eg alle andrestemmene på "Niel Sedakas beste", og eg kan krype til køys.
Dag 3
Ein roleg dag. Sola skin og bedøvar oss. "Apatisk", seier Asbjørn og let att augene. Det er 1358 nautiske mil til Fortaleza. Held vi god fart, er vi framme om ti dagar. "Når vi kjem fram, har eg lyst på ein feit biff", kjem det frå kapteinen. "Eller pinnekjøt", mumlar eg. Asbjørn ristar på hovudet og går ned i byssa og grev i hermetikkskuffa.
Etter middag, ruslar karane ned for å sove. Atter ein gong er eg overlatt til natta og stjernene. Saltet frå havet legg seg som ei hinne over alt i båten så snart sola har gått ned. Kroppen ropar etter ein dusj etter lange sveitte dagar i solsteiken. Eg grip etter posedusjen og lar det varme vatnet sildre. Dette gjorde godt. Eg er rein, og har slått i hjel ti minuttar. Kva gjer eg no? Kanskje eg er svolten?
Eg ruslar ned og finn fram ein pakke med nudlar. Let flammane frå gassen varme både kabin, mannskap og nudlar før eg ruslar oppatt. Deilig. Nok ei nattevakt har passert og eg er klar for seks timar på puten.
Dag 4
Formen er stigande, og eg kan endeleg lese og lage mat. Stolt som ein hane, trakka eg ned i byssa og trylla fram den lekraste middagen, av spaghetti og ferdig pastasaus. Dette skulle bli skjebnesvangert for karane om bord. Sausen var sur og bitter som tomatpurè, og dei neste dagane får eg stadig høyre om dårlege magar.
Skyer dekkar himmelen utover ettermiddagen, og då natta kjem, står lyn, torden og regnvêr i kø. Det vert ei lang natt. På skift dirigerer vi skuta mellom dei svarte skyene og tel sekunda mellom lyn og torden… Då eg endeleg får hovudet på puta, vert eg brått vekka av ein gjennomtrengande gnisselyd. Kva er det som skjer? Eg stormar opp i cockpiten der Frode jaktar rundt etter syndaren. Under ei pute sit han. Eit monster av ei bille/grashoppe/humle. Ein kjempekakkerlakk? Monsteret skrik og Frode slår vilt for å stoppe det. Frode vann kampen -og eg kan sove.
Dag 5
Ein roleg dag. Vi ligg pal ut, innsmurte i faktor 15 og blenkjer i sola. Sjøen er roleg og eg kjenner korleis eg endeleg har bekjempa kvalmen. Vi er tom for brød, og eg bestemmer meg for å bake. To timar seinare står det to ferske brød i cockpiten og ei stolt jente i trappa. Halleluja!
På nattevakta ringer eg til Beate. Det kjennast absurd å snakke i telefonen midt på Atlanterhavet, og endå rarare er eventyret ho fortel om eit land langt der nord, der det er snø og Skomakargata.
Dag 6
Etter ei sveitt natt på puta, står eg opp. Eg har sove som ein stein, og lurar eit augeblikk på om eg verkeleg har sove eller om eg svimte av i varmen.
I cockpiten står ein morgonfrisk Frode. Han er klar for eit bad, og eg er ikkje vanskeleg å be. Med sele og tau til båten, vert vi slept i 3 knops fart. 29°c i vatnet, midt på havet, er heilt ok.
Denne nattevakta vil eg i ettertid hugse som "stille før stormen". Med julemusikk på discmanen og pute i ryggen inntok eg stillingen. Brått kjenner eg ein drope på nasen. Eg ruslar ned for å hente regnjakken, då eg høyrer Asbjørn utbryte; "Kva? 8 knop?" Vi var blitt råka av ein squall i løpet av dei få sekunda eg var ned i båten. Allemann opp. Ned med storseglet, rev i forseglet, allemann kliss våte. Dette er byrjinga på ei uversnatt utan like. Lyn, torever, regn og vind… Slik går natta.
Dag 7
Slitne men fatta, stod vi opp til ein ny dag. Farta viste 1,7 knop og vi reiv i gong motoren. Vi var definitivt midt i stillebeltet og var higne på å kome oss vidare. Himmelen er framleis grå og nytt uvêr truar.
Som naturleg er, gjer slike netter sitt til at humøret fell. Tydeleg prega av det lunefulle vêret, sjøsjuke, uroleg sjø og såre rumper, diskuterte vi vidare tur. Vil vi verkeleg fortsetje med dette i to og eit halvt år til? Til kva pris? Det finnast definitivt meir behagelege måtar å reise på? Det finnast mange mogelegheiter -og meiningar. Det gjeld berre å finne den rette -i meir nøytrale omstende.
Dagens middag er ferdig. Kjøttkaker, poteter, steikt lauk og gulrøter. Det er 40°c i pentryen og Asbjørn er våt til skinnet.
Dag 8 "Dagen som forsvann i regnvêret". Nok ei natt med torden, regn og vind -for å hindre ein sårt trengt nattesvevn. Slik fortset det heile dagen, og måltida må takast inn mellom regnbygene. Eg lagar speilegg, sender det opp gjennom luka i ei tørr stund. Lite svevn og dårleg vêr tar på i lengda. "No er det nok!", seier eg til Gud. "Ok", svarar han og smiler i skjegget.
Dag 9
Neste dag stod ein klar blå himmel og tok i mot oss. Vinden tok seg opp. Vi kryssar, båten krengar og mykje minnar om Irskesjøen nokre månader tilbake. Vi er halvvegs over Atlanterhavet, sola skin og eg tar ein ekstra time på nattevakta.
Om eg berre kan gjeve deg - litt meir kvile
- litt betre vind
- og ein stjerneklår himmel
sit eg gjerne ein time til.
Dag 10
Eg vaknar av at Asbjørn romsterer rundt i skuffer og skap. "Kva leitar du etter?" spør eg frå køya. "Hadde det ikkje vore godt med pannekaker?" Snart sit vi alle i cockpiten og gumsar i oss ferske pannekaker med syltetøy. Snop. Resten av dagen går med til å slikke sol. Det er ein vanvittig temperatur. Vi nærmar oss ekvator. Det kan vi kjenne.
Klokka sju kryp eg ned og lyttar på norsk radio. Ny landslagssjef, juletre velta i Praha -og "Alle tiders blinkskudd" med Vidar Lønn Arnesen. Julemusikken verkar litt malplassert her ute på havet.
Dag 11
Tidleg på morgonkvisten ringer Simen (nevøen til Frode). Han er veldig opptatt av at det snart er jul. Han fortel at han har fått julekalendar og at han har baka pepperkaker. I Nipedalen står det svineribbe på menyen i dag -og brått verkar det litt stusseleg med hermetiserte kjøttkaker… Vi kryssar ekvator i dag. Heime er posisjonen nord og aust. No er vi sør og vest. Vi er der vi skal vere.
Eg tok meg ein lang dusj på fordekket i dag. Etter lange sveitte dagar, gjer dusjen betre enn nokon kan ane. Til og med reine klede spanderer eg på meg. No kan natta kome -og eg kan vere rein heilt til i sola steiker oss på ny i morgon.
Dag 12
I natt sov vi alle dårleg. Vinden sleit i skuta, og vi slingra hit og dit. Mutte og trøytte inntar vi cockpiten. Asbjørn og eg fordjupar oss i kvar vår bok. Frode, som framleis vert kvalm av å lese, stirar ut i lufta. Han kjedar seg. Vi legg frå oss bøkene, og snart er vi midt i ein religionsdiskusjon. Vi erfarar at det å diskutere religion i ein 34 fots seglbåt -burde vi halde oss for gode til. Diskusjon over. Vi snakkar heller om turen vidare.
Klart det er oppturar og nedturar på ei slik reise. Eg hentar ei reiseskildring frå "biblioteket" vårt, og snart sit vi og drøymer oss bort til kvite strender i Stillehavet og lange bilturar i Australia. Jo, det er jo dette vi vil.
Eg ruslar ned i saunaen, òg kalla byssa, og bestemmer meg for å lage pizza. Snart var vi der vi skulle vere. Pizzaen, rullekake og kakao gjekk unna. Så sat vi der, mette, trøytte men nøgde.
På nattevakt venta det telefon frå Åsen. "No må du vere heilt stille og høyre på meg", seier pappa. "Kva har skjedd?", spør eg. "Eg har vore julenisse for første klasse i Knarvik", humrar han nøgd i andre enden.
Dag 13
Eg og Frode har ein liten maktkamp gåande. Han er halvvegs i boka "Halvbroren", men er for kvalm til å lese sjølv. Her bidrar eg med høgtlesing for han, men blir totalt hekta på boka sjølv. I og med at Frode har vore kvalm, har eg hatt boka for meg sjølv ei stund. No er Frode blitt så ovenpå, at han vil ha boka tilbake og eg er djupt fortvila. Slik går det til at Frode les om dagen, og eg sit med lommelykt om natta. Slik held vi det gåande.
"Eg veit meir enn deg", seier Frode om kvelden. "Eg veit meir enn deg", seier eg til Frode om morgonen. Slik har det gått til at vi har byrja å tenke og snakke som Barnum, og er meir miljøskadd enn nokon gang.
Vi et pastasalat og tunfisk til middag. Eg tar oppvasken og stiller inn radioen på 7490. Norske nyhende. I det vesle landet der nord sliter fotobransjen. Eg tenker at vi er i ingenmannsland her ute på havet. Den norske stemma får berre snakke ein halvtime. Dette må vere den raskaste halvtimen i døgeret. Den lengste er den siste i nattavakta. Den er ein snegl.
Dag 14
Vi et brød med makrell i tomat til frokost. Vi sveittar og les. Vi preikar litt om det vi les, et appelsindrops og skiftar stilling. Eg har fått sittesår. Vi nærmar oss land. Det er 37 timar att. I mørkret landar det to slitne fuglar på soltaket. Eg sit med lommelykt og les "Halvbroren", som er Frode sin om dagen og mi om natta. Ein regnskur -og sola kjem.
Dag 15
Eg lagar ostesmørbrød til frokost. "Osten er litt stram", seier Frode. "Osten er litt stram", seier Asbjørn, og dagen kan ta til.
Eg les "Kabalmysteriet", Asbjørn les "Havet har meg nå" -og Frode les siste sida i "Halvbroren" før meg.
Dag 16
Mørkret fell på. Vi er berre nokre timar frå land. Lokale fiskebåtar tek i mot oss. Fiskebåtane er svære flåtar med gjerde rundt. Fiskarane smilar og vinkar, sjølv om dei er langt frå land i merkelege båtar. Vi vinkar att og revar eit segl slik at vi ikkje kjem inn før det er dagslys. Det bles opp. Trass i at vi berre har eit frimerke av eit segl ute, gjer vi fire knop, og vi nærar oss land i tussmørkret. Vår venn "C-map" haltar, og vi sveittar oss mellom skipsvrak og over grunnar. Frode les kart, Asbjørn styrar og eg ropar beskjedar mellom styrmann og navigatør. Vi er framme.
Klokka fire om morgonen sit tre trøytte fuglar i cockpiten og supar blomkålsuppe. Vi er i Brasil.
Helsing Frode, Marit og Asbjørn |
|
|
Reisebrev 
