|
|
|
Reisbrev 27 - Darwin til Cocos (Keeling) |
|
|
Skrevet av Marit
|
|
Wednesday 09. August 2006 |
 Det Indiske Hav er det tredje største havet i verda etter Stillehavet
og Atlanterhavet, og utgjer 20 prosent av alt havareal på jorda.
Bølgene svingar Petrell frå side til side og kviskrar historier frå
gamal tid. Det fortel om greske Hecateu som segla til India for 2500 år
sidan. Vi får høyre røvarhistorier frå den gong arabiske seglarar henta
silke og krydder til Levant, og derfra til Europa. Snart kan bølgene
kviskre nye historier, om Petrell, som borar snuten i bølgene, svingar
på stjerten og finn vegen over havet.
Siste stopp før det Indiske hav er Darwin i Australia. Her skal alt skje. Alt må kjøpast, reparerast, etast og drikkast. Vi veit at det er lenge til neste by. Sør Afrika og Cape Town er uendeleg langt unna, 6000 mil, fem månader. Vi kavar på, og brått er vi i gang. Det er lenge sidan vi har vore på havet, og vi skjønar at vi var forberedt på alt, utanom akkurat det. 2002 mil, 14 døger, 84 timar nattevakt i stummande mørkre. Under oss er det 5000 meter til botnen. Eg undrar på om det hadde kjennast annleis om det var 500, men tvilar på det.
Vi set forseglet på bom, og vinden skubbar oss forsiktig i ryggen. Meir fart, meir fart, ropar vi frydefult, som to ungar på ei disse. Snart kjem vinden og farta. Det bles kuling, Petrell sparkar frå. Ho er ivrig etter seks månader på land. Ein morgon kan vi skrive 169 mil i loggboka. Vi har hatt ei snittfart på 7 knop siste døger.
Vi reiser saman med våre norske vener på seglbåten La Familia (www.lafamilia.nu), men mister VHF kontakt etter nokre dagar. Dagane går, og snart skimtar vi ei palmekrone i horisonten… og ei båtmast. Det er ikkje til å tru. Etter 15 dagar på havet, kjem vi til innløpet samstundes med La Familia.
Cocos Keeling tar i mot oss med strålande sol. Havet er turkis og stranda er kvit. Eg ruslar fram på baugen og slepp ankeret. Eg ser korleis det legg seg til rette på bunnen og brer sanden over seg.
Tsunami
Etter ein symjetur og ein omgang med såpe og sjampo, sit vi i Petrell saman med mannskapet på La Familia. Vi et pannekaker med nutella og slurpar kaffi med smil om munnen. Brått kjem det ei melding på radioen som set ein støkk i oss. Det har vore jordskjelv utanfor Java, og ein ny tsunami har ramma Indonesia. Tsunamien vil muligens ramme Cocos Keeling om ein halv time. Vi ser på kvarandre. Kva tyder det? Ei flobølge her vil skylle over heile øya. Nokre timar seinare får vi telefon heimefrå. Nyheten har nådd Noreg. Arnold ringer. TV2 nettavisen ringer. Om alt er bra med oss? Heldigvis kan vi svare at faren er over her på Cocos. Vi har ikkje merka noko. Bileta frå forrige tsunami strøymer gjennom hovuda våre, og vi kjenner vi er takksame for at vi ikkje vart råka.
Her som båtane ligg, er det ikkje anna enn kokosnøtter og strender. Treng vi noko anna (sjeldan, men det hender), får vi tak i det meste på ”Home Island”. For å kome dit må vi køyre jolle i 20 minuttar. ”Home Island” er bebudd av om lag 700 malaysarar. Dei blei sendt til Cocos Keeling for om lag 150 år sidan for å gjere slavearbeid. Dei produserte kopra (tørka kokosnøtt), og dei tente for ein rik australsk familie som budde her. På andre sida av lagunen ligg øya ”West Island”, som er bebudd av om lag 100 australarar som først og fremst driv administrativt arbeid, helsearbeid samt værstasjon.
I enden av stranda er det ein opning i revet der havet strøymer gjennom. Straumen er sterk og kan til tider nå fem knop (10 km/t). Passet vert kalla ”The Rip”, og byr på fantastisk snorkling. Eg symjer på tvers over passet. Straumen slit meg sidelengs, vatnet havnar i snorkelen. Kanskje liknar eg ein kval der eg bles vatnet ut av snorkelen. Snart er eg gjennom og kan flyte rundt og vere min eigen herre att. Betre sånn.
Alt er freda i passet, og får tid og høve til å vekse seg stort og flott. I vasskorpa ligg ein barracuda på halvannan meter og stirrar på oss med underbitet sitt. Papegøyefiskane sym i store flokkar og haien ålar seg mett og god langs havbotnen. Vi nyter å vere i sjøen att.
Verdas eldste jordomseglar
Dagane går unna. Det er fleire båtar på ankringsplassen, og vi gler oss nok ein gong over spanande historier og interessante personlegdomar.
Her ligg Pål frå Finland, som er 76 år og på veg rundt jorda. Han et hermetikk rett frå boksen, legg brødet sitt til tørk i cockpiten og syng spanske kjærleikssongar. Familien hans er i Venezuela, men Pål trong eit avbrekk, og reiste på jordomsegling. Her om dagen fekk han ein telefon frå sonen heime i Finland, som sa at Pål låg an til å verte verdas eldste solo jordomseglar. Pål likte tanken på det.
Like ved stranda ligg ein Australsk seglar som heiter Rocky. Han er 50 år, og har fleire opplevingar bak seg enn folk flest. Han mista kone og born i Tsunamien i Thailand i fjor, og trong å kome bort frå alle dei vonde minna. No har han og seglebåten lagt her på Cocos Keeling eit år, og kjenner seg klar til å reise tilbake til Thailand. Rocky har drive charterverksemd i Gambiafloden. Der blei han angripen av piratar med masjete. Rocky stirrar meg i augo og fortel at det var berre ein ting å gjere. Han hadde ikkje noko val. Det var anten han eller piratane. Det vart piratane.
Kino hos naboen
Ved sidan av oss ligg båten Haearoa frå New Zealand. Båten er enorm, og er innreia med widescreen i TV rommet. Dei kallar oss på radioen og fortel kva film dei skal vise. Vi har med andre ord ein liten kino som næraste nabo, utstyrt med saccosekk og store puter…og tim-tam kjeks.
I kveld er det guttefilm i Haeroa, og eg sit att i Petrell og skriv reisebrev. Månen ligg rett over horisonten og smilar. Smilet vert breiare og breiare for kvar natt, og snart er det fullmåne.
I morgon skal vi ein siste tur til ”Home Island”; kjøpe epler og sende mail. På tirsdag set vi segl att. 1500 mil til Chagos. Der ventar siste atoll på vår ferd rundt jorda. Rykta fortel om kokosnøttkrabbar og bøttevis med fisk i lagunen
Fortsatt god sommar heime i Norge! Neste sommar vil vi vere med og spidde pølser med dykk!!
Klikk her for å sjå bilete frå turen
|
|
|
Reisebrev 
